درجواب تحریف و رد
نوشتار(ننگ با رنگ پاک نمی شود) باز هم توسط عبدالکریم بلوچ!
لازم بود که آقای عبدالکریم بلوچ
نظری مجدد به حکایت نامه مشهور خویش (خلاصه ای از
بیوگرافی دادشاه ) مبذول می داشتند و سپس در مورد جوابیه
من به مواردی که هرگز بدان اشاره نرفته است قضاوت می فرمودند.
جناب عبدالکریم ،نوشته من هنوز در سایت
های مختلف بلوچی موجود است لطفا مجددا آنرا مطالعه
فرمایید تا رفع سوء برداشت
شود. جناب آنطوری که شما در جوابیه خود بنام :قدر خود می بری و زحمت
ما می داری ،
مرقوم داشته اید ،بهیچوجه در نوشته من از واژه هایی
نظیر مزدور ،خائن وضد بلوچ استفاده نشده است و در آن کاملا عفت کلام
وبیان بهمراه رعایت اصول ادب وشعورسیاسی وفرهنگی مد
نظربوده و در این مورد مسئول و جوابگو می باشم .
ولی شما همچون گذشته برای از میدان
بدر کردن حریف بهر شیوه ای متوسل می شوید و مطابق
نوشته رحیم بلوچستانی :بازهم در باره دادشاه بلوچ :بودند کسانی از خانواده که
من می شناسم می خواستند دست به چنین کاری بزنند اما مآل
اندیشی و درایت شما باعث پرهیز از جنجال ومانع
اجرای تصمیم شان می شد .جناب عبدالکریم بلوچ خدا را شکر می
گویم که به منتقدان خود رحم نموده و مانع از آن شده اید که به سرنوشت
شگیمی ها ،قلی و نصرت بلوچ گرفتار نشوند وجای شکرش
باقی است که فرهنگ انساندوستی غربی بر شما تأثیر گذاشته
ومانند اسلافتان نمی اندیشید!
خان صاحب ،هربلوچ مسئولی مؤظف است که درمقابل
تهاجم واهانت به نخبگان بلوچ ،شخصیت های علمی،ادبی
،فرهنگی ،ملی ،مذهبی ،سیاسی و مردم عادی بلوچ
سکوت اختیارنکند و در دفاع از حیثیت هر تفکر مردمی
بلوچی زبان فرو نبندد.
جناب آقای عبدالکریم بلوچ ،شما به دکتر
محمد حسن حسین برکه زندانی دانشجو در زمان حکومت محمد رضا شاه
،حقوقدان ودارای عالی ترین درجه دکترای علوم
سیاسی از آمریکا و استاد دانشگاه های آنجاست ،در نوشته
تان دکتر دروغ بر خطاب
می کنید ،به دکتر عظیم شه بخش که دارای دکترای زبان
شناسی و رئیس دانشگاه پهره می باشد اهانت می کنید
ومدرک اورا از عنایات رژیم ملایان می دانید ،مردم
عادی و ستمدیده بلوچ را مالیات بده و تفنگچی خان محسوب می
دارید و خلاصه اینکه همه بلوچ ها را تخطئه و فقط قبیله و قشر
خویش را افضل و ارجح می پندارید !
جناب لااقل این اجازه را هم به ستم
پذیرها! بدهید که در مقابل اتهامات شما از خود رفع اتهام کنند.
بله جناب ،این هر دو که شما به آنها تاخته
اید بنا به تشخیص شما از همان تبار مالیات دهندگان و
تفنگچیان قشر شما بوده اند که به ولی نعمتهای خود نا
سپاسی کرده و بر علیه اجحافات آنان بپا خاسته اند و شما هم حق
دارید که به آنها هشدار دهید که بیش از این به ولینعمت
های خویش کج دهنی نکنند!!! آخر جناب ،در کدام مسلک و مکتب آمده
است که جرم ظالم ومظلوم و حاکم و محکوم به یک اندازه است ،خاص اینکه
ظالم منتصب ومجری اوامرحکومت های مرکزی باشد ومظلوم ،بدون
پشتوانه و محکوم به اجرای اوامر؟
جناب خان صاحب مگر همین قشر شما نبود که در
بلوچستان بهنگام برداشت محصول خرما ،آب در دهان صاحبان درخت خرما قرار می
داد تا مبادا از درخت خرمای خویش دانه ای خرما تناول کند ومحصول
برنج ،ذرت و گندم او را پیش از آنکه خود مزه آن را بچشد قشر شما نوش جان
می فرمود و گوسفند فربه بلوچ کوه نشین را از او بزور می گرفت وسفره
خود را با دسترنج او مزین می نمود؟ اما جناب آن دوران سابق دیگر
سپری شده اند ،بلوچ کنونی دیگر آن بلوچ سربزیر ،
مطیع و بنا به فرمایش شما مالیات بده سابق و تفنگچی خان
نیست! عصر حاضر دوران تکنولوژی ،شکوفائی صنعت و اینترنت
می باشد. شرایط کنونی بلوچستان و درک مردم بلوچ از هویت
خویش نیزتغییر کرده است و پذیرای افکار
برتری جویانه قشری بر قشر دیگر و یا طایفه و
طبقه ای بر طایفه و طبقه دیگر نیست .نه افکار روشن
بلوچستان و نه تفکر مردم عادی بلوچ خریدار تفکرات برتری طلبانه
قشر خاصی بر سایر اقشار در بلوچستان نیستند .غیر از
این اندیشیدن ،آب در هاون کوبیدن است و انزوای
بیشتری را در میان صاحبان این تفکرات بهمراه خواهد داشت .
پس جناب عبدالکریم بلوچ به صلاح شما وهم
مسلکانتان می باشد که در افکارتان تعدیل داده و مطابق واقعیت
های جامعه جهانی وشرایط بلوچستان سطح انتظاراتتان را از مردم
بلوچ کاهش دهید وهمچون گذشته مردم بلوچ را به دو طیف مالیات
دهنده و تفنگچی خان تقسیم نفرمایید و خود را تافته
ای جدا بافته از جامعه بلوچستان نپندارید.
آقای عبدالکریم بلوچ در نوشته
اخیر خود مرقوم داشته بودند که مولوی عبداله روانبد شعر دادشاه را بعد
از انقلاب وجهت برانگیختن افکار انقلابی بلوچها سروده اند .جهت صحت و
سقم این ادعا ،شعر دادشاه بقلم جاودانه یاد مولانا عبداله روانبد
پیشینی آورده می شود و در این مورد قضاوت بعهده خوانندگان محترم گذارده می شود .
عبدالرحیم بلوچ
29.12.2007
(21)دادشاه
جي مكران مام يلان
باتی مدام عيش و گلان
هنچو كه صد برگين گلان
گون ناز و كهيب و گنگلان
پروا مبات تَي بلبلان
زهر چمب و دريا چينكلان
كشّنت په سوزی زيملان
نالنت چو نه بوگين نلان
تَي بچ گون شيري توكلان
جوش و خروش و ولولان
گرّ انت كه ترّنت ديولان
گيران تَي زرين چنگلان
كيلَّی مدام گون همبلان
براهندگين هم گنگلان
پيندَی دو براگين سنّلان
پنجگ گون جارين ترامبلان
هنزار بندی درنگلان
ماتكوه و جكّين چنبلان
زيان كنَی تلين يلان
مپتا مهارين حملان
شير گُرگين صاحبدلان
سوجا مگر چه پاگلان
عيار و تگين گوچلان
دايم دمنت روكين جلان
برانز دينت موجين دلان
تپان دارنت تركّلان
چون بيت كه كپتَی مشكلان
شور انت مدام تَي محفلان
هور نبريت تَي تلان
استين گون مستين ترونگلان
هر روچ گوزنت تَي منزلان
گرندان و شيكان و شلان
كهلاپ گون زبرين گادلان
دنز دينت تَي شمپلان
كور و جگردين هارملان
ژند كننت تَي جنگلان
باغاني سبزين سمبلان
مرزنت هما پيشي پلان
شير گون شكاري چنگلان
شاهين گون نقشين بانزلان
هر روچ هزيننت تيتلان
وداني برين ماهلان
چو ما په گوشان اشكتگ
دوشي نسيما شيكتگ
كوهي جران سر كشّتگ
مكران مُجان مان پوشتگ
هيرتين شموران شنزتگ
ترمپ اِش چو دُرّا درنزتگ
شومين شمالا سركتگ
واري چه وشگواتا زتگ
گون سياهگا پر لگتگ
استيني سبزين جگتگ
جمبر چو ديها سُرّتگ
هر نيمگاآگُرّتگ=آشفته
گرندا په هيبت گـُرّتگ
آسي چه چـمان پرّتـگ
برقا دو دستي چاپ جتگ
بير مان درچكان چندتگ
استين چو كوها لُـمبتگ
ملكَی سرا ايرژُمبتگ
گرانين رگامان گرمبتگ
آپ چو تيابا رمبتگ
طوفانَی سيلا ستتگ
مكران ذميني متتگ
چهراني گردون چرتگ
دنيا دگرگون ترتگ
جمبرا چه كوهان چُرّتگ
ساچانَی گردا برتگ
كوكر چو پژما شنگتگ
هر پتوی جاهي شتگ
دنيا صباحَی منزل انت
گرمی مسافر مهتل انت
مَهري تيار و گندل انت
ديما تهارين جنگل انت
راهی نوشّ و گادل انت
ای زندگي بی حاصل انت
گاهی غم و گاهی گل انت
نادان چيا چو غافل انت
گرانجان و سست و تنبل انت
شيطانَی رُمبا شامل انت
دايم گون براتا پندل انت
مانند مارا منگل انت
هركس رضا انت مان دلا
براتَی سرا بيَيت ای بلا
بلّي كپيت مان گپچلا
تهنا گران من منزلا
ميري زرينان محفلا
ای فكري نيست انت جاهلا
زيان كنان همگنگلا
روچی كپان وت مان گلا
تنُّن گريت مان جنگلا
نُكّ هشيت مثل دلا
ای عبرت انت په عاقلا
پيشچار لوتيت اولا
بيا شاعر شيرين مقال
وش زيملين فرخنده قال
از من بزير يك و دو گال
طنبورگَی گروهان بمال
مان مجلسى نند و بنال
شود چه دلا زنگ و ملال
كپتگ منا اندر خيال
يك قصه ای بهر مثال
مير دادشاه ابن كمال
اندر بلوچي رسم وچال
با همت و جاه و جلال
مان نيلّگَی برزين جبال
پاد آتكگت سولين چنال
شاخي جتگ قطب شمال
با حشمت و مال و منال
قصدي نهت جنگ و جدال
خونريزي و قتل و قتال
سوتكگ حسدّان بد سگال
بی اهتبارين كم كجال
ترسيت چه نر شيرا شگال
داتي سرا كشّ و كشال
بلّي كه بيت گار و زوال
وش گيگ بِن بی قيل و قال
پر وت جتِش چاه وبال
ای زندگي آب سفال
گاهی لُر و گاهی زلال
دنيا درختی كهنه سال
گه گُنج دنت گه پرتقال
بيت چه بنا روچی نهال
كسّ نبيت بُلّ و گُلال
نَی گركِ مانيت نَی غزال
آخر كه كتنت ماه و سال
غير از خدای ذواللال
پروردگار بی هـمال
هر چيز روت راه زوال
تهنای مانيت لايزال
چو راوي داتگ خبر
مير دادشاه والا گهر
ديتي چه بد خواهان ضرر
آسيب و رنج و شور و شر
ظلم و اذيت بی قدر
بدنامي اِش داتگ په سر
زهر گپت اميرين معتبر
دريا دلين رستم جگر
ظلم نَسَگّيت شير نر
پر غيرتا بستي كمر
گون دشمنان بيت چير وسر
گاشينتگنتي چك و گور
آسي جتگ در خشك و تر
ملكي كتگ زير و زبر
كت دشمنان مكر و هنر
زُرتِش دلا خوف و خطر
زانتش نبيت مارا ظفر
جنگا نلُپّيت نامور
عرضش كتگ شاهَی درا
ايران زمينَی رهبرا
ای ياغي انت تَي كشورا
كپتگ مان ملكا ظاهرا
هنّي بگر آيي سرا
بدنام كنت روچی ترا
سوچيت جهانا يكبرا
هنچو كه برق و هنگرا
پر دشمناني الگرا
گُرّ و نهيب و تكّرا
گردن ندات دنگين نرا
ميردادشاه مردورا
هنچو كه شيرين چاكرا
جزم اَت وتي ساندين سرا
بيمي نزرتگ خاطرا
فوج و سپاه و لشكرا
مردی ستر خود دار بيت
آرام و بی آزار بيت
خونسرد و باز اوپار بيت
وقتی كه دشمن دار بيت
بدگو تها بسيار بيت
ظلم و ستم در كار بيت
بدنامي يي سربار بيت
انديش و فكري گار بيت
آخر سرا بيزار بيت
هر وقت كه آئيا وار بيت
آماده پيكار بيت
چو اژدها حونوار بيت
مردم په ننگ و غيرتا
پر دشمناني كُنّتا
بد واهشاني تهمتا
گنديت كه كپتگ شدّتا
پر دشمنان لديت وتا
پر كردگارَی حكمتا
رب جليلَی قدرتا
حكم آتكگت از دولتا
دستور چه اعلاحضرتا
يكدم بغير از مهلتا
لشكر بزيريت حركتا
كوشش كنت هر صورتا
راحت كنت مَی ملتا
چی ناكسين ناراحتا
ملكي جتگ مان آفتا
گاري كنت په عبرتا
بر حكم دستورات شاه
هر نيمگا رمبت سپاه
روچ چو شپا بيتگ سياه
گپتنت دليران دك و راه
ده كپتگت مير دادشاه
زانتي كه موقع بيت تباه
گون صاحب تاج و كلاه
جنگ نبيت خواهي نخواه
كوه نكنزيت دست كاه
كت دشمنان ای رپك و راه
شاه نزانت كييگ انت گناه
قادر وت انت تهنا گواه
من وت بسی ديتگ الم
از دست بدواهان ستم
جور و جفا و رنج و غم
نين دشمنَی دستَين قلم
ظالم منا كنت لاجرم
ياغي مني ناما رقم
افسوس كه دنيا آخر انت
نوكين علامت ظاهر انت
مرچي چه زيگا بدتر انت
هرچی كه زرنگ و مالور انت
گردن كلفت و قلدر انت
راجَی كماش و مستر انت
ملكَی سرا زورآور انت
شاهي دران سردفتر انت
مير و وزير و افسر انت
دروغي جهانا باور انت
آكه نزور و بی كس انت
بی طاقت و كم دسترس انت
مظلوم و وار و بيوس انت
گركَی دپا مثل پس انت
دنيا دغايَی مجلس انت
مكر و فريباني گس انت
جامي خيالان شم بدَی
ترندين رگامان تم بدَی
بورا دمانی دم بدَی
حالان پدا سرجم بدَی
22دادشاه دومي بهر
گرديت په نوبت روزگار
هر روچ په رنگی بيت تيار
گاهی خزان گاهی بهار
رودَی رهَين عمرَی كشار
شاعر دلا شكا ميار
مَی نگدهان گوشان بدار
يك ساعتی نودي بگوار
چون كت يلا آخر قرار
مير دادشاه سر مچار
زانتي كه نيست دهرا مدار
دنيا نمانيت پايدار
رپتگ چه دستا اختيار
شت چه بلوچا اعتبار
موكلّي كت نيل و سگار
ويلي كتنت جاه و دوار
بُن پيركي ملك و ديار
اير كپت چه درنگان نرمزار
گون خانه و خويش و تبار
چندی دگر از بيل و يار
گُرّان چو ببر كوهسار
په زامرانا رهسپار
پيچ پيچ ورانَت مثل مار
اندر ميان گير و دار
كپتگ گون ماموران دچار
فوج و چريك بيشمار
وقتی كه گرم اَت كار زار
زرتگ تفنگان گمگمار
تيراني زرمبشت و توار
دنيا چه دنزا بيت تهار
چشم فلك شد پر غبار
سر پرّتنت كوهين تلار
رتكنت چه دربندان حصار
ديما درآتكگ شير شكار
جنگاني ملين شهسوار
شير زهرگين گردن شهار
فوجي لپاشان كت چو هار
چكتابي داتنت چو پتار
پروشت و جتي په يك كنار
ديرا نبيتگ انتظار
هنچو گروكی كت گزار
شانتي په هر ديما شرار
ژندي كتنت كوه و دگار
ناگه بفرمان قدير
حكم خداوند خبير
شَيرازَی ديما در مسير
چكّابَی آبدارين غدير
همراهي سستنت دير په دير
بيت از قضا در دار و گير
برات و عيال آن امير
در دست پاكستان اسير
ره داتگت شاه كبير
محمد رضاشاه شهير
ديم په كراچي يك سفير
بنديگي برتنت ناگزير
مرد و زن طفل صغير
بيتگ بسی منت پذير
لائق پاكستان نهت
روچا بكنت راها غلط
لوگَی ميارا بی مدت
تحويل بدنت بدست وت
شت از جهانا ای صفت
مردمگري و معرفت
دايم نجلّنت ماه و روچ
هركس چدا لديت په كوچ
بيا وهديگين قبران بكوچ
مرتگ په باهوتا بلوچ
بيتگ تباه و سُتك و سوچ
كُشت و كُشار و درّ و دوچ
نامِش نمايان انت چو روچ
شاهان ميار نيست انت مروچ
بی ساهگين درچكا بسوچ
باز كنتگ و شوشكين كروچ
تكرتگ انت لاشار و رند
حد جگين تا رود سند
ای كست و كينگ زند په زند
سي سال جنگ و گند و نند
ای اختلاف و بُرّ و سند
په گوهرَی هِرّاني جند
نا اهلَی شكلا كس مگند
آيي نوانا كس منند
ميـرزا سكندر نامراد
نام نكو داتگ بباد
ياد نكنت از روز داد
چـه هـمتا هستت لُجـاد
كم جرئت و بی دست و پاد
بی سايی اَت مثل جـماد
سستـي ميارَی بند و ساد
آرام دل هجـبـر مباد
حالان سهي بيت باب په باب
مير دادشاه گردن نتاب
جنگ آذمائين شه شناب
پادآور و كوهي عقاب
رپتگ چه سارا جور جواب
وارتي چو گرّاپيچ و تاب
واتـرّي كت چسـت و شتاب
نوشـي كتـگ قهـرَی شراب
ريتكي چه حلقا زهر ناب
برگشتگـت لوحـا كتــاب
سستـي اميــداني تناب
اشتـي بلوچي دود و داب
انگاري
كت شرم و حجاب
باز خانه اي كرتگ خراب
باز سينه اي كرتگ كباب
برپايي كرتگ انقــــلاب
روكي كتـگ آس عـذاب
برتي قرار و ورد و واب
كپتگ مان ملكان چو قصاب
مهلوكي كشتگ بی حساب
آخر ز جوش انتقام
دركاري كرتگ قتل عام
اعلاني كت مرگَی پيام
فرقي نكت مير و غلام
ملكي بهم جت انتطام
جوري كتنت نُكا طعام
وابي كتگ چمان حرام
گيگ ات په جنگا المدام
داشتِش خيالا فكر خام
در تنك سرحه يَی مقام
چند افسر عالي مرام
امريكهي ات انت تمام
گون خانمی كارُل په نام
قتلي كتنت يكجا تمام
ای حال شتگ مان مركزا
گون بادشاه محمد رضا
شاه شجاع و جانفزا
بيتگ نهايت نارضا
سرداري بستنت مهمزا
گُرّ و نهيب جانگزا
گوشتي شمارا نيست انت جزا
الا كه زندانَی سزا
يك دادشاهی از قضا
كپتگ شمَی ملكَی بزا
هنچو كه گرك اندر بزا
هرجا ورانِت ترگزا
بی هاتيگ ات چو عاجزا
ايران شما كت افتضاح
لگّنت منا ای عيب و زا
مهمان مني ناجائزا
قتلي كتنت مفت و گوزا
نين بر شما فرض انت غزا
حكما منيگا گوش كنت
گردنكشا چكپروش كنت
دُزَّی دوايا كوش كنت
ای فتنها خاموش كنت
ميران جواب دات پر ردا
عرضِش كتگ پر يك صدا
جانا كنِن پر تو فدا
بواهي اگر پاكين خدا
سوج كنِن كوه و لـدا
هرجا گرِن نكسَی پدا
بلكين بگندِن آ بدا
روچی كپيت په مَی زدا
گتـي كنِن ديم و پدا
قتلي كنِن مثل ددا
يا ختم بيت تنّ و شُدا
گاري كنِن ملكَی ردا
عالم خرابين مفسدا
يا آهِ بيت يا ما ادا
مردان گون شاها قول كتگ
لبز و قرار ايدول كتگ
شاهَی عتابَيش هول كتگ
ديم پر نهنگَيش نول كتگ
آتكگ سرا امر قديم
لاشارَی سردار مير مهيم
موسی و مير محمد كريم
يوسف يلين مرد سليم
رپتنت په صد اميد و بيم
گون لشكر و فوج عظيم
كوه و گران بيتنت مقيم
هر كس چه زندا بيت يكيم
غافل در اين دنيا مشو
چو بيخودان مست و نشو
شيطانَی دنبالا مرو
هركس وتي فعلان گرو
كنت كشتگين تُهما درو